Kamperen
Kamperen met onze familie. Als jong meisje groeide ik op in een rijtjes woning met een tuin. In de zomer was het weer mooi en zo rond de 20 graden. In de winter kon je schaatsen op de nabij gelegen slootjes. Die goede oude tijd!
Kamperen is ook vakantie
Elk jaar gingen we op kamperen met het hele gezin. Mijn zus en broer waren 5 jaar ouder en weer 5 jaar ouder en dat hield in dat al snel mijn zus niet meer mee wilde, en met haar vriendinnen op vakantie ging. We hadden niet veel geld, maar mijn vader werkte het hele jaar om ons in de zomer mee te slepen naar het buitenland. Op die manier heb ik als klein kind best veel gezien. Jammer dat ik me van van Oostenrijk niet niet echt veel meer kan herinneren. Maar wel de gekleurde houten huizen vol met bloemen bakken. Belgie, Luxenburg en natuurlijk ook heel veel in ons eigen Nederland.
Met de trein
Wat niet altijd even gemakkelijk was voor een klein meisje was, haar eigen koffertje tillen. De mijne was knalroze. En me vader liet ons minuten staan voor het maken van een foto. En het rennen naar de trein want we hadden alleen het openbaar vervoer. Maar vanaf het moment dat we in de trein zaten begon de vakantie pas echt. Het was spannend en ik wilde bij het raam zitten. Soms sliepen we zelfs in de trein, al kwam er van slapen niet veel. Als we op onze besteming aankwamen was het voor ons kinderen tijd om de boel te gaan verkennen. Mijn ouders begonnen met het opzetten van de tent en alles wat daarbij kwam kijken. Die avonden waren we zo moe dat we met z’n allen vroeg gingen slapen in een tent op luchtbedden. Dat was kamperen. Op naar de volgende dag.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar was, en veel fijne herinneringen heb ik niet om aan terug te denken. Maar de vakanties, het kamperen was een tijd in het jaar waar we allemaal naar uitkeken. Misschien niet mijn moeder, maar dat heeft ze toen nooit laten merken. (te netjes voor het kamperen)
Jammer genoeg heb ik geen foto’s meer uit die tijd. De foto’s moest je laten ontwikkelen en in de loop der jaren zijn die verloren gegaan. Maar mijn gedachten aan die tijd zitten in mijn hoofd en ik kan vele plaatjes nog voor me halen. Het was een tijd om nooit te vergeten. En ik hoop met heel mijn hard dat andere mensen met of zonder gezin ook kunnen genieten van het kamperen. Waar dan ook in de wereld.
